Biz insanlar konuşarak iletişim kurarız. Peki, sizce hayvanlar birbirleriyle nasıl anlaşır? Onlar belki konuşamaz ama birbirleriyle iletişim kurmak için kendi yolları vardır; çeşitli sesler çıkarır, bedenlerini kullanır, değişik kokular yayar ya da renk değiştirirler.


Hayvanların birbirleriyle iletişim kurması doğada hayati derecede önemlidir. Çünkü, birçok tür iletişim kurarak avlanır ya da av olmamak için tehlikeyi haber vererek yavrularını korur.
Her hayvanın kendine özgü bir iletişim dili vardır. Bunu, çeşitli sesler çıkararak yapanların yanı sıra bazıları bedenleriyle çeşitli hareketler yaparak haberleşir. Bazıları dans eder, bazıları ise renk değiştirir. Hatta bazıları kokularıyla bile çevrelerine mesaj verir.
Babunlar sosyal, zeki ve çok dikkatli hayvanlardır. Tehlike gördüklerinde, sürüyü sesli olarak ya da bazı hareketler yaparak uyarırlar. Değişik yırtıcılar için farklı alarm sesleri çıkarırlar. Örneğin, kartallar için ayrı, leoparlar için ayrı uyarı sesleri vardır. Bu sesler, tehdidin türüne göre değişir ve normal seslerinden farklı olarak kısa, tiz ya da boğuk olabilir. Bazen de aniden doğrulup yön değiştirirler ve kuyruklarını sallarlar. Öteki babunlar bu hareketleri izler ve uyarıya göre davranırlar.
Köpekler havlayarak, uluyarak ve mırıldanarak iletişim kurarlar. Kuyruklarını sallayarak mutlu olduklarını gösterirler. Kulaklarını dikerek dikkatli olduklarını anlatırlar. Yani aslında beden dilleriyle de çok şey söylerler.
Filler, birbirleriyle çok özel sesler çıkararak konuşurlar. Bu seslerin bazıları o kadar alçaktır ki biz duyamayız. Gürültülü borazan sesi; heyecan, öfke ya da korkunun habercisidir. Uzun mesafeli iletişimlerde ise sürüyü çağırmak ya da yönlendirmek için düşük frekanslı bir mırıltı çıkarırlar.
Mirketler de çok sosyaldir ve düzenli bir grup yaşamı sürerler. Tehlike uyarıları için gelişmiş bir iletişim sistemleri vardır. Örneğin, yırtıcı kuşlar için kısa ve tiz bir “cik” sesi, kara yırtıcıları için ise uzun “vaah” sesi çıkarırlar. Genellikle bir mirket “nöbetçi” olur. Tehlike görürse, yüksek bir yere çıkıp bağırarak grubu uyarır. Diğerleri de hemen kaçıp saklanır.
Karıncalar, kokularıyla iletişim kurarlar. Bir karınca yiyecek bulduğunda, geriye dönerken bir koku izi bırakır. Böylece diğer karıncalar bu kokuyu takip ederek yiyeceğin yerini bulurlar.







