İyi göremeyen insanlar için hayat gözlükten önce çok zordu. Uzağı veya yakını seçemiyor, kitap okuyamıyor, yazı bile yazamıyorlardı. Dünya, onlara bulanık bir karmaşa gibi görünüyordu. Özellikle yaşlandıkça görme yetisi de zayıfladığı için insanlar çoğu işi yapamaz hale geliyordu. Dolayısıyla yaşlanan insanlar, üretimden ve dünyadan da kopmaya başlıyordu. Bu da bilgi ve deneyimin erken kaybolması demekti. Gözlüğün icadı, hayatımızda büyük bir değişim  yarattı; insanlar işlerini daha uzun süre yapabilir, gözlem ve deneyimlerini rahatlıkla yazabilir, başkalarının yazdıklarını da kolayca okuyabilir hale geldi. Bu gelişmenin günlük hayat örnekleri olarak; öğretmenler daha çok öğrenci eğitebildi, bilim insanları da araştırmalarına daha uzun süre devam edebildi. İşte, normalde sıradan gibi görünen bu eşya; hayatı daha net görmeyi, daha çok öğrenebilmeyi ve detayları kaçırmadan yaşamayı mümkün kılacak kadar değerli bir icat. Hatta aslında gözlüğün, bilgiyi koruyarak gelişmesini sağlayan bir “gizli kahraman” gibi,  gözlerimizin de ömrünü uzattığını söylesek hiç de abartmış olmayız.