Şafak vaktiydi. Güneş, ufkun arkasından bakarak dünyamızı tatlı sarı bir renge boyamaya başladı ve gökyüzünde cıvıl cıvıl öten kuşları uyandırdı. Krep çiçekleri yavaş yavaş açıldı; Güneş’in ışıkları kâğıt yapraklarını ısıtırken hışır hışır sesler çıkarıp kıkırdadılar. Mükemmel bir yaz sabahıydı bu. Domuzcuk Micky, Kıpır Kıpır Domuz Ahırı’nın kapısını açtı ve havayı kokladı. Pamuk şeker tarlalarından gelen kokuya karışan çim kokusunu içine çekti. Ancak havada bir başka şey daha vardı. Micky’nin ağzının kulaklarına varmasına neden olan bir şey: Pişen hamurun kokusu.

Nefis hamur kokusu, kentin her köşesinden yükselen heyecanlı konuşma seslerine karışarak hafif hafif esen rüzgârla süzülüyordu. Dünya için çok özel bir gündü bu. Bir meyve püresi sürüsü Micky’nin yanından hızla geçti. Micky el sallayarak, “Günaydın püreler! Bu sabah çok enerjiksiniz!” dedi. Bir kivi tiz bir sesle, “Arkadaş Festivali nedeniyle.” dedi. Arkadaşlık Festivali yılın en uzun gününü kutlamak için yapılan bir partiydi. Kısacık birkaç saat içinde Saman Rüzgârı Tarlası müzik, el işi, piknik ve oyunlarla dolu bir karnavala dönüşecekti.